Bijna iedereen kent het verschil tussen contact dat stroomt en contact dat knelt. Je voelt het meteen in je lijf. Er zijn momenten waarop je met iemand bent en het gewoon zacht wordt vanbinnen. Je voelt je gezien. Niet half, niet op voorwaarde, niet alleen als je gezellig of sterk of makkelijk bent, maar echt. Alsof je even niet hoeft te duwen of trekken om erbij te horen. Alsof je gewoon kunt landen. Dat is het soort contact waar iets open gaat. Waar het leven weer beweegt.

Verliefdheid is niet dat zachte, veilige gevoel waar mensen het vaak over hebben. Het is geen rustig begin van iets moois dat zich netjes opbouwt. Het is eerder een toestand waarin je hele binnenwereld verschuift zonder dat je daar controle over hebt. Alsof iemand aan knoppen zit te draaien waar jij zelf niet eens van wist dat ze bestonden. Je wordt wakker en nog voordat je goed en wel beseft dat je dag begint, zit diegene al in je hoofd. Niet een beetje, maar vol. Je merkt h

maar bij het idee dat je recht hebt op iemand anders En ergens weten we dat al, maar we durven het niet echt aan te kijken Ik merk dat ik hier een beetje omheen beweeg. Niet omdat ik er niets over te zeggen heb, maar juist omdat ik voel dat dit zo’n onderwerp is waar iedereen meteen een mening over heeft, waar kampen ontstaan, waar het gesprek snel harder wordt dan het eigenlijk zou moeten zijn, terwijl de kern juist vraagt om iets anders dan lawaai. Ik wil hier niet instappe

Over afscheid nemen van iemand die er nog is Ik denk dat een van de pijnlijkste vormen van rouw niet eens de rouw is waar de wereld taal voor heeft, maar juist die stille variant waarin niemand dood is gegaan en jij toch rondloopt alsof er iets in jou begraven moet worden, omdat iemand nog leeft, nog ademt, nog ergens op deze aarde een leven heeft, en toch niet meer op de plek staat waar jij diegene in je hart, in je toekomst, in je verhaal had gezet. Dat is een klote soort v

Er zijn mensen die zeggen dat ze gewoon “van nature” zorgzaam zijn. Dat ze graag geven. Dat ze nu eenmaal de sfeer aanvoelen. Dat ze conflict liever vermijden. En eerlijk: dat kán ook gewoon waar zijn. Maar er is een ander type. Een rauwere variant. Die voelt niet als zorgzaamheid, maar als spanning in je borst. Als een soort interne haast. Als een reflex: laat het goed blijven, laat het goed blijven, laat het goed blijven. Dan is people pleasen geen karakter. Dan is het een

We doen het allemaal. We lopen rond met een brein dat de hele dag door een soort mini-documentaire inspreekt over de werkelijkheid. Die auto voor je? “Wat een idioot.” Iemand reageert kort in een app? “Die is boos.” Je partner vergeet iets? “Hij geeft niet om me.” Je wordt niet uitgenodigd? “Ze vinden me niet leuk.” Iemand is stil? “Afwijzing.” En dan denken we dat we goed kunnen invoelen . Maar vaak zijn we niet aan het invoelen. We zijn aan het invullen . En invullen is een

Over complex trauma, verslaving en waarom “genot” je blijft lokken (maar je niet gelukkig maakt) Ik werk veel met mensen die vastlopen in complex trauma en verslaving . En als ik daar één ding van heb geleerd, is dit: herstel is geen inzicht-only project. Je kunt je patronen tot op celniveau snappen, je kunt precies weten waar het vandaan komt, je kunt je jeugd analyseren als een Netflix-docu… …maar als je daarna niet leert hoe gezond eruitziet én hoe je daar komt , blijf j

Waarom je je nergens écht thuis voelt (en hoe dat ontstaat) Er is een soort pijn waar bijna niemand taal voor krijgt. Je bent niet overduidelijk mishandeld. Niet zichtbaar verwaarloosd. Er is geen spectaculair trauma-verhaal dat je kunt aanwijzen. Op papier was het “prima”. En toch voel je je een soort zwerfkat. Een identiteit die zegt: ik hoor nergens écht bij.. Niet echt. Niet in dat gezin. Niet in die vriendengroep. Niet in die relatie. Niet op dat werk. Soms niet eens in

Er is geen hoeveelheid uitleg die ooit het verhaal gaat veranderen van iemand die jou nodig heeft als de slechterik in hun verhaal. En dat is zo’n zin die je eigenlijk pas echt snapt als je er een paar rondjes in hebt gezeten. Want je eerste reflex is meestal niet: “prima, doei.” Je eerste reflex is: “wacht, ik leg het nog één keer uit.” Nog iets duidelijker. Nog iets zachter. Nog iets netter. Nog iets rationeler. Alsof je met de juiste woorden eindelijk die ene deur open kr

Er is een type relatie waar je hoofd allang van snapt: dit is niet goed voor mij .En toch… blijf je terugdenken. Terugverlangen. Terugtwijfelen. Soms zelfs teruggaan. En dan komt de tweede klap: schaamte. “Waarom kan ik dit niet gewoon afsluiten?” “Waarom mis ik iemand die me pijn deed?” “Wat is er mis met mij?” Laat me je meteen iets vertellen wat veel mensen nooit hebben geleerd: Je bent niet zwak. Je bent niet dom. Je zit waarschijnlijk vast in traumabinding : een patroon

Als je nooit getriggerd wordt in een relatie, zit je waarschijnlijk niet echt in een relatie. Dan ben je aan het presteren. Of aan het dissociëren. Of je speelt het veilig op een manier die intimiteit netjes buiten de deur houdt. Getriggerd worden is geen teken dat je relatie stuk is. Het is een teken dat je dichtbij bent gekomen. En dát is precies de plek waar oude wonden omhoog komen. Hoe dichterbij iemand komt, hoe groter de kans dat hij of zij ergens op drukt wat al lange

Veel mensen dragen een stille onrust met zich mee. Een vaag gemis. Een gevoel van niet helemaal kloppen. Alsof je leven in orde is, maar jij net niet. Alsof er iets ontbreekt wat je niet goed kunt aanwijzen, maar wel steeds voelt. Dat gevoel kan zich uiten als leegte, als rusteloosheid, als een honger die op onverwachte momenten opspeelt. En eerlijk: het is geen fijn gevoel. Dus doen we wat mensen doen met ongemak. We vullen. We ontsnappen. We verdoven. Sommigen zoeken het in

De simpelste definitie van complex trauma is niet: “ik heb iets heftigs meegemaakt.” De simpelste definitie is: ik kan nooit helemaal relaxen. Altijd aan. Altijd scannen. Wanneer breekt de pleuris weer los? Hoe is de bui van ma? Hoe is de bui van pa? Krijg ik wel voldoende zorg? Is iemand afgestemd op mij? Wat als m’n broertje straks weer vervelend gaat doen? Wat als er ruzie komt? Wat als ik iets verkeerd zeg? Wat als ik “te veel” ben? Complex trauma is leven met een interne

(en waarom sommige relaties je alleen kunnen verdragen als jij klein blijft) “Je hebt geluk met mij. Niemand anders zou jou willen.” Soms wordt het letterlijk gezegd. Vaker leeft het in de onderlaag van een relatie. In wie de richting bepaalt. In wie zich aanpast. In wie het tempo volgt. In wie mag groeien en wie dat liever niet ziet gebeuren. Wat hier eigenlijk wordt uitgesproken, is een onzichtbare afspraak: voor mij werkt liefde alleen als er iemand boven staat en iemand o

Je staat onder de douche. Of je vouwt de was. En ineens is die persoon er weer. Iemand van jaren geleden. Iemand die je pijn deed. Zonder waarschuwing zit je lichaam alweer in dat gesprek dat nooit afkwam. Je borst wordt zwaar, je kaken spannen, en in je hoofd ben je opnieuw aan het uitleggen, aan het repareren, aan het hopen dat je nu eindelijk de juiste woorden vindt. We praten te weinig over wat het betekent om pijn te dragen zonder afsluiting. Over relaties die niet eindi

Ik schreef een column voor Salt Magazine. En omdat veel mensen reageerden op deze uitgave, knal ik hem nu ook hier neer:) Als ik denk aan de gemiddelde Salt‐lezer, dan zie ik iemand voor me met bergschoenen, een kompas in de linkerhand en een gezonde dosis heimwee naar het onbekende. Iemand die het heel normaal vindt om in z’n eentje over de Chinese hoogvlakte te fietsen of zich in het holst van de winter terug te trekken in een houten hut in Noorwegen. Niet voor de foto of h

De menselijke ervaring is niet te vangen in wetenschap En toch blijven we het proberen. In de GGZ – en eigenlijk in de hele zorg – werken we met diagnoses, protocollen, richtlijnen. Dat is niet verkeerd. Het geeft houvast. Het voorkomt willekeur. Het maakt dingen uitlegbaar en betaalbaar. Maar man… het gaat ook mis. Want mensen zijn geen handleiding. Geen modelletje. Geen DSM-checklist met vinkjes achter “voldoet aan criteria”. Mensen zijn rommelig. Tegenstrijdig. Getraumatis

Ik krijg soms toch echt vlekken in mijn nek over hoe makkelijk we smijten met de term 'narcist'. Ik begrijp echt waarom het gebeurt, want we hebben door de opmars van sociale media eindelijk een vocabulaire om bepaald gedrag te duiden. Super fijn, maar er zit een keerzijde aan, want ondertussen is elke klote baas en ex een narcist en poppen er elke dag nieuwe Dr. Rossi's uit de grond! Maar laten we dit gesprek eindelijk zuiver maken!!   Er is een wereld van verschil tussen ee

Waarom hechting geen etiket is De hechtingstheorie is één van de beste dingen die de psychologie ons gegeven heeft. Eindelijk hebben we woorden gekregen voor iets dat we altijd al voelden: het verlangen naar nabijheid en de angst die daarbij hoort. De paniek als iemand zich terugtrekt. De beklemming als iemand te dichtbij komt. De leegte, de drang, het gevecht tussen samensmelten en verdwijnen. Hechtingstheorie maakt dat allemaal zichtbaar. Ze helpt ons begrijpen waarom we

We hebben allemaal onze imperfecties. Onze triggers. Onze ruwheid. Niemand komt onbeschadigd een relatie in – ik ook niet. Maar dat is...